Είμαι εγώ ή έτσι νομίζεις;

Όταν έρχεσαι στη θέση να χαρακτηρίσεις τους άλλους... είναι εύκολο, απλό. Μα όταν μας ρωτήσουν να αναφερθούμε στον εαυτό μας με μια λέξη... αυτή η λέξη δεν έρχεται στο στόμα. Σαν τα δόντια να την εμποδίσουν να βγει.
Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου! Μάταια όμως γιατί ποτέ δεν βρίσκω τον σωστό χαρακτηρισμό. Είναι δύσκολο να πεις την αλήθεια στον εαυτό σου κατάμουτρα! Κι αν δεν σου αρέσει αυτό που είσαι; Κι αν όλη σου η συμπεριφορά είναι μια μάσκα για να σταματήσεις έστω προσωρινά να πληγώνεσαι; Είναι τα κάγκελα που έχεις φυλακίσει τον πραγματικό σου εαυτό;
Πάντα δοκίμαζα τους άλλους. Σαν τα καβούρια έτσι και εγώ κλεινόμουν στο καβούκι μου σε κάθε είδους απειλή. Μπορεί να ήταν και το πιο απλό πράγμα όπως μια φιλία, κι όμως το θωράκιζα. Ίσως αν έδειχνα  αυτό που κρύβω μέσα μου να τρόμαζε τους γύρω μου. Ίσως και να τους απωθούσε από κοντά μου, να μην γινόμουν αρεστή.
Δεν λέω πως το κρύβεσαι είναι σωστό, απλά η ανασφάλεια φέρνει και επιφυλάξεις. Επιφυλάξεις που ο καθένας εκφράζει με διαφορετικό τρόπο. Άλλος γίνεται προκλητικός, άλλος αποξενώνεται, άλλος πάλι αυθαδιάζει. Το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας κάνουμε πράγματα πέρα από το χαρακτήρα μας απλά  και μόνο από φόβο.
Από φόβο μην χάσεις αυτό το τόσο πολύτιμο που ήρθε στη ζωή σου. Και δίχως να ξέρεις τον τρόπο να το προσεγγίσεις σωστά κάνεις λάθη. Που τελικά αυτά τα λάθη είναι που σε κάνουν να απομακρύνεσαι από αυτό. μπορεί τελικά να μην χρειάζονται όλες αυτές οι υπερβολές στις ανθρώπινες σχέσεις. Πρέπει να είσαι απλά ο εαυτός σου, ανεξαρτήτως ποιος πραγματικά είσαι, τι σκέφτεσαι, τι πράττεις! Ακόμα και αν οι σκέψεις σου είναι.....
............σκέψεις για το τίποτα!
       Αν είναι να σ' αγαπήσουν θα είναι γι' αυτό που είσαι! Για εσένα!