Πειρασμός...

Όλα μοιάζουν παράξενα.... περίεργα! Είναι σαν να τρύπωσε στο μυαλό μου ο πειρασμός.Με τραβάει στα κάτεργά του και δεν μπορώ να κάνω πίσω.

Είναι ένας διαβολάκος τόσο δα μικρός που τρυπώνει στην σκέψη σου και σε γεμίζει αβεβαιότητα. Νιώθεις ευάλωτος και δυστυχώς είναι δύσκολο να παλέψεις με τον εαυτό σου. Οι λέξεις σε πνίγουν, το μυαλό θολώνει, περνάς ατέλειωτες ώρες κοιτάζοντας το ταβάνι.... προσπαθώντας να βρεις κάπου για να πιαστείς.... Ίσως από φίλους, από συγγενείς, από ξέμπαρκους.... Από ΑΓΑΠΕΣ! Αγάπες μίζερες και εφήμερες, περιστασιακές, που περνούν απαρατήρητες τα ψεγάδια του χρόνου και πάλι σε βασανίζουν αλύπητα για ακόμα μια βραδιά. Μια βραδιά που ακόμα αγνοείς την κατάληξή της.

Κι όμως... δεν σε νοιάζει. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως θα απαλύνεις αυτή σου τη μιζέρια.. Μπορεί να κουράστηκες να παλεύεις με το χρόνο, να ψάχνεις το τέλειο, αυτό που θα σε κάνει να νιώθεις και πάλι ζωντανός... Και πάλι ελεύθερος να πετάξεις... να πετάξεις σε μέρη που μόνο εσύ μπορείς να φανταστείς... αλλά δεν πρέπει να το βάλεις κάτω....

Δεν πρέπει να το βάλω κάτω, να τα παρατήσω. Είναι σαν να παραδίνομαι στις φλόγες. Δεν πρόκειται να γίνει αυτό, τουλάχιστον όσο περνά από το χέρι μου! Ακόμα και αν η μόνη μου συντροφιά είναι το ταβάνι, ακόμα και αν οι σκέψεις μου....... 

                           είναι σκέψεις για το τίποτα!!!