Μην ζητήσεις να σου χτυπήσει την πόρτα πριν έρθει, δεν θα το κάνει. Πάντα ξεπετάγεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Σαν έφηβος καταπιάνεσαι και στηρίζεσαι στον σύντροφό σου όταν είσαι ερωτευμένος, όμως όταν χωρίσεις ή πληγωθείς νιώθεις πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Κι όμως δεν ήρθε...
ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ....
Είναι αρχή, είναι η αρχή για μια να ζωή, να ξανανιώσεις, να ξαναερωτευτείς. Γιατί τον έρωτα δεν τον διαλέγεις, ρίχνει ένα από τα γλυκά-τσουχτερά βέλη, σε πλημμυρίζει συναισθήματα και μετά φεύγει κουνώντας το γυμνό του κωλαράκι ευχαριστημένος.
Ο Έρωτας είναι σαν το δηλητήριο που απλώνεται στο σώμα σου και σε παραλύει.... σε παραλύει τόσο που πολλές φορές δεν βλέπεις καθαρά. Νομίζεις ότι όλα είναι υπέροχα, κυλάνε ρόδινα και τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά.
Δυστυχώς όμως ο έρωτας δεν αρκεί για να κρατήσει μια σχέση. Πρέπει να πατάμε στη γη καμιά φορά και να δούμε τα πράγματα από την πραγματική τους πλευρά και όχι πανοραμικά από τα πολύχρωμά μας συννεφάκια. Από την πλευρά της λογικής.
Ο Έρωτας είναι γλυκός όταν σε πρωτοτσιμπάει μα γίνεται πικρός όταν φεύγει. Όταν δεν υπάρχει άλλο απ' αυτό το γλυκό δηλητήριο στις φλέβες σου, όταν πλέον δεν πατάς απλά στη γη αλλά πέφτεις με τα μούτρα από τα ψηλά στα χαμηλά.
Η πικρία διαδέχεται τον έρωτα και τότε γεμίζεις σκέψεις.....
......σκέψεις για το τίποτα!!!
No comments:
Post a Comment