Έρωτας....

Μην ζητήσεις να σου χτυπήσει την πόρτα πριν έρθει, δεν θα το κάνει. Πάντα ξεπετάγεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Σαν έφηβος καταπιάνεσαι και στηρίζεσαι στον σύντροφό σου όταν είσαι ερωτευμένος, όμως όταν χωρίσεις ή πληγωθείς νιώθεις πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Κι όμως δεν ήρθε...

 ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ....

Είναι αρχή, είναι η αρχή για μια να ζωή, να ξανανιώσεις, να ξαναερωτευτείς. Γιατί τον έρωτα δεν τον διαλέγεις, ρίχνει ένα από τα γλυκά-τσουχτερά βέλη, σε πλημμυρίζει συναισθήματα και μετά φεύγει κουνώντας το γυμνό του κωλαράκι ευχαριστημένος.

Ο Έρωτας είναι σαν το δηλητήριο που απλώνεται στο σώμα σου και σε παραλύει.... σε παραλύει τόσο που πολλές φορές δεν βλέπεις καθαρά. Νομίζεις ότι όλα είναι υπέροχα, κυλάνε ρόδινα και τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά.

Δυστυχώς όμως ο έρωτας δεν αρκεί για να κρατήσει μια σχέση. Πρέπει να πατάμε στη γη καμιά φορά και να δούμε τα πράγματα από την πραγματική τους πλευρά και όχι πανοραμικά από τα πολύχρωμά μας συννεφάκια. Από την πλευρά της λογικής.

Ο Έρωτας είναι γλυκός όταν σε πρωτοτσιμπάει μα γίνεται πικρός όταν φεύγει. Όταν δεν υπάρχει άλλο απ' αυτό το γλυκό δηλητήριο στις φλέβες σου, όταν πλέον δεν πατάς απλά στη γη αλλά πέφτεις με τα μούτρα από τα ψηλά στα χαμηλά.

Η πικρία διαδέχεται τον έρωτα και τότε γεμίζεις σκέψεις.....

......σκέψεις για το τίποτα!!!

Δεύτερες ευκαιρίες.....

Μπορεί τα πράγματα να μην καταλήγουν πάντα εκεί που θέλουμε.... Κάποιες φορές τα γεγονότα τρέχουν πολύ πιο μπροστά από μας. Θεωρούμε τους εαυτούς μας αθώους αλλά οι δικές μας επιλογές είναι αυτές που καθορίζουν το πεπρωμένο μας, αν όντως υπάρχει!

Τι γίνεται όμως όταν οι επιλογές σε φέρνουν κάπου όπου δεν επιθυμείς να είσαι; Ή ακόμα όταν κάποιος σου φερθεί άσχημα και σε πονέσει, του δίνεις μια δεύτερη ευκαιρία; Μπορεί να χρειάζεται μια μεγάλη απόφαση για να ζητήσεις συγνώμη, αλλά χρειάζεται τεράστια ψυχική δύναμη για να μπορέσεις να συγχωρέσεις κάποιον. Εκείνη είναι η στιγμή που πρέπει να βάλεις στην άκρη τον εγωισμό σου, να παραμερίσεις τον πόνο σου, να βάλεις στη θέση του άλλου τον εαυτό σου και να σκεφτείς..... "Τι θα έκανα εγώ αν δεν μου έδιναν μια δεύτερη ευκαιρία σε ένα μοιραίο μου λάθος; ". Ο θυμός δεν χωράει στην συγχώρεση.

Δεν λέω... Σίγουρα είναι αδύνατο να ξεχάσεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Ο πόνος δεν σ' αφήνει εύκολα να προσπεράσεις τα γεγονότα και οι κακές αναμνήσεις, που παλεύεις να αφήσεις πίσω, ξετρυπώνουν από παντού και τις βρίσκεις πάντα μπροστά σου. Δεν είναι κακό να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες σε κάποιον...Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθείς στη θέση του! Ακόμα και αν στο τέλος αποδειχθεί ότι δεν την άξιζε, εσύ ξέρεις πως έκανες το σωστό. 

Όμως αν τύχει και δώσεις αυτή την ευκαιρία μην το κάνεις μόνο και μόνο από συμφέρον, μην σκεφτείς ποτέ να το κοπανίσεις στον άλλο σαν πλεονέκτημά σου και να τον κάνεις με αυτόν τον τρόπο να νιώθει υποχρεωμένος σε σένα. Γιατί τότε δεν θα είναι μαζί σου για σένα αλλά επειδή στο χρωστάει γιατί τον συγχώρεσες. Η συγχώρεση, η εμπιστοσύνη, η αγάπη είναι ανιδιοτελή αισθήματα. Επίσης αν σου δοθεί δεύτερη ευκαιρία, άδραξέ την, άρπαξέ τη απ' τα μαλλιά και μην την αφήνεις γιατί μπορεί να μην υπάρξει άλλη.... και να θυμάσαι ότι δεν δίνονται εύκολα! Πρέπει να μοχθήσεις για να τις κερδίσεις. Αυτό είναι άλλωστε που τις κάνει και τόσο ξεχωριστές.

Διαφορετικά θα μείνεις παγιδευμένος μια ζωή στο αν, στο μπορεί, στο ίσως και σε......

             σκέψεις για το τίποτα!

Φίλοι.....

Οι φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγουμε... Ήδη από παιδιά χρειαζόμασταν κάποιον στο πλευρό μας που να έχει τα ίδια ενδιαφέροντα με μας. Να του αρέσουν τα ίδια παιχνίδια με μας, τα ίδια γλυκά... Έπειτα, μας ένωναν οι δραστηριότητες, η μουσική και τώρα ψάχνουμε για χαρακτήρα.
 Είναι υπέροχο το αίσθημα της πληρότητας. Αυτό το αίσθημα που νιώθεις όταν μοιράζεσαι τα προβλήματα σου με έναν φίλο, όταν σου μιλά για τα δικά του και ξέρεις πως είσαι σημαντικός για αυτόν, όταν σε καθησυχάζει με ένα χάδι, σε ηρεμεί και σε παρηγορεί με μια μόνο αγκαλιά, ακόμα και αν δεν το ξέρει. Είναι πολύ ωραίο να 'χεις κάποιον να σε νοιάζεται πραγματικά για αυτό που είσαι. Να ξέρει πως τον χρειάζεσαι χωρίς να πεις ούτε λέξη και να μην σε κάνει να νιώθεις άβολα δίπλα του.
Όταν ξέρεις πως μπορείς να βασιστείς σε κάποιον δε σε νοιάζει τι ρούχα φοράει, πόσο φτωχός ή πλούσιος είναι, αν είναι όμορφος ή άσχημος.....Το μόνο που σε νοιάζει είναι πως σου φέρεται όπως σου αξίζει και σ αγαπάει με όλο του το είναι. Είναι εκεί για για οτιδήποτε, οποτεδήποτε και οπουδήποτε τον χρειαστείς.
 Για τους φίλους ακόμα και η πιο απλή πράξη μετράει. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσο σημαντικοί είναι για μας και να τους θυμίζουμε κάθε μέρα ότι τους αξίζουν τα καλύτερα. Με τους φίλους αποκτούν τα πάντα νόημα ακόμα και.............
                           οι σκέψεις για το τίποτα!!!!!
 

για τους φίλους μου......http://www.youtube.com/watch?v=cX0e92pnP_U

Είμαι εγώ ή έτσι νομίζεις;

Όταν έρχεσαι στη θέση να χαρακτηρίσεις τους άλλους... είναι εύκολο, απλό. Μα όταν μας ρωτήσουν να αναφερθούμε στον εαυτό μας με μια λέξη... αυτή η λέξη δεν έρχεται στο στόμα. Σαν τα δόντια να την εμποδίσουν να βγει.
Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου! Μάταια όμως γιατί ποτέ δεν βρίσκω τον σωστό χαρακτηρισμό. Είναι δύσκολο να πεις την αλήθεια στον εαυτό σου κατάμουτρα! Κι αν δεν σου αρέσει αυτό που είσαι; Κι αν όλη σου η συμπεριφορά είναι μια μάσκα για να σταματήσεις έστω προσωρινά να πληγώνεσαι; Είναι τα κάγκελα που έχεις φυλακίσει τον πραγματικό σου εαυτό;
Πάντα δοκίμαζα τους άλλους. Σαν τα καβούρια έτσι και εγώ κλεινόμουν στο καβούκι μου σε κάθε είδους απειλή. Μπορεί να ήταν και το πιο απλό πράγμα όπως μια φιλία, κι όμως το θωράκιζα. Ίσως αν έδειχνα  αυτό που κρύβω μέσα μου να τρόμαζε τους γύρω μου. Ίσως και να τους απωθούσε από κοντά μου, να μην γινόμουν αρεστή.
Δεν λέω πως το κρύβεσαι είναι σωστό, απλά η ανασφάλεια φέρνει και επιφυλάξεις. Επιφυλάξεις που ο καθένας εκφράζει με διαφορετικό τρόπο. Άλλος γίνεται προκλητικός, άλλος αποξενώνεται, άλλος πάλι αυθαδιάζει. Το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας κάνουμε πράγματα πέρα από το χαρακτήρα μας απλά  και μόνο από φόβο.
Από φόβο μην χάσεις αυτό το τόσο πολύτιμο που ήρθε στη ζωή σου. Και δίχως να ξέρεις τον τρόπο να το προσεγγίσεις σωστά κάνεις λάθη. Που τελικά αυτά τα λάθη είναι που σε κάνουν να απομακρύνεσαι από αυτό. μπορεί τελικά να μην χρειάζονται όλες αυτές οι υπερβολές στις ανθρώπινες σχέσεις. Πρέπει να είσαι απλά ο εαυτός σου, ανεξαρτήτως ποιος πραγματικά είσαι, τι σκέφτεσαι, τι πράττεις! Ακόμα και αν οι σκέψεις σου είναι.....
............σκέψεις για το τίποτα!
       Αν είναι να σ' αγαπήσουν θα είναι γι' αυτό που είσαι! Για εσένα!